De Jodenvervolging: een les voor moslims

Wie het pijnlijke hoofdstuk van de Jodenvervolging in de jaren dertig en veertig in Nederland bestudeert, zal tot schrikbarende conclusies komen. In tegenstelling tot andere Europese landen, waar het aantal gedeporteerde joden rond de 25 procent lag, geldt voor Nederland dat meer dan 75 procent van de joden de gang naar de slachtbank vonden. Waarom steekt Nederland met vlag en wimpel boven de rest uit als het gaat om het aantal gedeporteerde joden?

Onder historici worden verschillende redenen aangedragen als verklaring voor dit hoge percentage. In de aanloop naar de deportatie hebben verschillende instanties en bedrijven in Nederland het pad naar de slachtbank geƫffend. Rioolkrant Telegraaf verwelkomde de bezetter en maande het publiek de Nazi's te gehoorzamen in voor en tegenspoed. Tevens ontketende de krant een hetze tegen joden, waarmee hun ontmenselijking in gang gezet werd. De gele sterren die de joden droegen werden vervaardigd in een Nederlands bedrijf, een Twents textielbedrijf. Ook hebben de Nederlandse gemeenten het werk van de Nazi's flink vergemakkelijkt door joden etnisch te registreren in de gemeentelijke basisadministratie. Met een uitdraai van deze administratie hadden de Nazi's zowel de namen als adressen van joden, en restte hen slechts een ophaalservice te organiseren om zodoende de joden af te voeren. Dat afvoeren werd overigens georganiseerd en gefaciliteerd door Nederlandse spoorwegpersoneel en oer-Hollandse machinisten.

Maar ook een deel van de joden zelf treft blaam. Zo stelde de Joodse Raad van Amsterdam, een soort CMO voor joden, dat het beter was voor het welzijn van de joden als zij zouden samenwerken met de bezetter. En ander joods orgaan, de Joodse Raad van Enschede, maande haar achterban echter tot onderduiken. Uit die regio is daarom ook een veel hoger percentage joden gespaard dan uit Amsterdam.

Ondanks bovenstaande feiten blijft Nederland volhouden dat zij niet geweten hebben van de massale afslachting van joden, het zogenoemde 'wij hebben het niet geweten'-syndroom. Dit was de enige oplossing voor het schijnbaar collectieve gewetensprobleem dat na de oorlog opdoemde. Deze mythe werd echter genadeloos vertrapt door Ies Vuijsje in zijn boek 'Tegen Beter Weten In'. Nederland heeft het niet alleen geweten, ze heeft zelfs actief bijgedragen.

Wat betekenen deze feiten voor moslims in Nederland anno nu? Is een herhaling van deze bladzijde van de geschiedenis, met moslims in de hoofdrol, realistisch? Welke parallellen met die periode zijn nu al zichtbaar? En wat brengt de nabije toekomst voor moslims in Nederland?

Vragen waar de Europese moslims de komende jaren stil bij moeten staan!!

Abou Hafs